کد خبر: 16740

تاریخ انتشار: ۱۳۹۵/۰۹/۳۰ - ۱۲:۳۰

ای که دستت می رسد کاری بکن

تکدی گری لباس بدقواره ای بر تن کوچه و خیابانهای شهر

همین که صبح می شود به نیت رفع هفتاد نوع بلا اندک مبلغی را در داخل صندوق می اندازی و عزم خروج از خانه می کنی ...یکی از بلاهایی که انتظارش را داری رفع شود ، تکدی گریست...

اختصاصی تیتر ۳/خیجه غزانی: همین که صبح می شود به نیت رفع هفتاد نوع بلا اندک مبلغی را در داخل صندوق می اندازی و عزم خروج از خانه می کنی …یکی از بلاهایی که انتظارش را داری رفع شود ، تکدی گریست .. و عادت شدنِ دیدن این لباس بدقواره بر تن کوچه و خیابانهای شهر…

 

 

تکدی گری نیاز به تعریف و تفسیر فلسفی و ادبی ندارد.. همین که نگاهی گذرا به متکدیان بیاندازی می توانی برای آن مثنوی هفتاد من بسرایی؟!

 

 

اما تنها سرائیدن و سخنوری در باب چیستی و چگونگی آن، علاج این درد جان کاه شهری نیست.. دردی که صدای ناله های آن هرروز و هرلحظه با ریتم و آهنگ های متفاوت شنیده می شود .. دردی که اگر به هزار دلیل ناپرهیزانه به وجود آمد می تواند با هزار و یک نسخه مدبرانه درمان شود…

 

 

درمانی که نیاز به هم فکری بی قید و شرط سازمانهای تاثیرگذار در این حوزه دارد. بهزیستی، کمیته امداد، شهرداری و فرمانداری ها به عنوان نهادهایی که به طور مستقیم می توانند در ایجاد سازوکارِ رهایی بخشی از این مرکز آسیب های اجتماعی و دروازه ورود به انواع انحرافات مثمرثمر باشند..

 

 

 

البته قطعا این نسخه به عقل سلیم همه این نهادها رسیده است و تاکنون سعی کرده اند به هرنحو ممکن در کاهش این بلا تلاش کنند .. اما براستی چرا باز هم شاهد دیدن این اِلِمان های ناموزون با فضای شهری هستیم؟!! براستی کدام نهاد ها نتوانسته اند به وظایف خود در این حوزه عمل کنند؟!! آیا می توان این طور استنباط کرد که تیغ نیروی انتظامی در حوزه برخورد قاطع تر با متکدیان و دستهای پشت پرده تکدی گری نبریده است؟!! آیا می توان این گونه فهمید که دیگر تکدی گری در ایران از یک کار فردی به یک بازار کار جمعی تبدیل شده است و در این میان عدم وجود قوانین بازدارند با ضمانت اجراهای قوی به این عمل دامن زده است؟!!

براستی چگونه است که علی رغم اقبال خوب مردمی به مساعدتهای خیرخواهانه، نهادهای متولی این کار نتوانسته اند با ایجاد مرز میان نیازمند واقعی و نیازمند نما، نسبت به وظیفه ذاتی خود چنان قوی عمل نماید که چهره شهرها از لوث وجود متکدیان پاک گردد؟!!

 

 

آیا فرمانداری ها به عنوان متولی برقرای امنیت شهری و همچنین شهرداری ها به عنوان متولی ایجاد رفاه عمومی شهری نمی توانستند با دادن دست مودت بهم در جهت رفع این معضل اجتماعی ترتیبی اتخاذ نمایند که تکدی گری به عنوان یک عمل ساده و بی دردسر تلقی نگردد؟!! درجایی که شهرداری ها با دست فروشان برخوردهای زننده ای دارند و میلیون ها تومان جهت بهبود مبلمان و زیباسازی شهری هزینه می کنند ، چطور جهت برخورد با این نماد خجالت آور شهری تدبیری نمی کنند؟!!

 

 

در جایی که گرفتن مجوز انجام برنامه های مفرح ورزشی و هنری و فرهنگی افراد را به هفت خوان رستم سوق می دهد چگونه است که قیلوله متکدیان در گوشه و کنار شهرها برای کسی ایجاد تهدید نمی کند؟!!

 

 

چگونه است که هزینه های گزافی که صرف تبلیغات های رسانه ای جهت هدایت مساعدت های مردمی به نهادهای یاریگر مردم بی بضاعت می شود نمی تواند جهت جمع آوری این افراد و سازماندهی متکدیان خرج گردد و کفایت ساماندهی این وضع را نمی کند؟!!

 

 

مردمی که صبح به قصد رفع احتیاجات روزمره زندگیِ همسایه و قوم خویش شان پولی را ذخیره صندوقهای مختلف موسسات خیریه می کنند انتظار دارند دیگر شاهد چنین زشتی ها و پلشتی هایی در سطح شهر نباشند.. صحنه های آزار دهنده ای که با جریحه دار کردن احساسات مردمی ممکن است صدمات جبران ناپذیری را به خدمات مادی و معنوی مردم به موسسات خیریه دولتی و خصوصی نماید.

ای که دستت می رسد کاری بکن پیش از انکه از تو دیگر نیاید هیچ کار…

ارسال دیدگاه

کد امنیتی *

ردیاب آنلاین خودرو ردیاب خودرو